ذهن مریض من ..

خب، یکی از دلایلی که من اینجا رو برای نوشتن انتخاب کردم این بود که میتونستم ناشناس باقی بمونم. میدونی؟ خیلی حرفا هست که حتی به نزدیک ترین دوست و رفیقاتم نمیتونی بزنی، برفرضم که زدی، کسی درکت نمیکنه، کسی برات دل نمیسوزونه! وقتی اینجا مینویسم نگران نیستم کسی از رازم سردربیاره، حرفامو بشنوه و درددلامو جای دیگه بازگو کنه .. خلاصه که میخوام اینجارو خونه ی دوم ذهنم بدونم! بی مزاحم، بی دردسر، پر از حرف و گلایه. سلام ذهن دوم من....

دیروز به خونه ی جدید اسباب کشی کردیم. وقتی سطحی به این قضیه فکر میکنم میشه باهاش عادی برخورد کرد، ولی اگه بخوام عمیقشو بگم خیلی دلگیره. اون همه خاطره، روزای بچگی که با شیطنتامون تو اون خونه گذشت، درس خوندنا، گریه کردنا تو جای دنجی که واسه خودم درست کرده بودم، آشنا شدن با تپلی و بوسیدنش برای اولین بار تو اون اتاق نقلی. یه سری از خاطرات رو میشه دوباره و دوباره تکرار کرد ولی این روزا و حالتا و موقعیتان که تو ذهن میمونن. تپلی عزیزم، دوست داشتم تو این شرایط توهم تو شادیم شریک بودی و پابه پام میخندیدی. ولی این تقصیر من و تو نیست که الان کنار هم نیستیم. که دیگ...